U vreme kada se „spasavalo“ nesrpsko stanovništvo na Kosovu i bombama “sprečavala” velika humanitarna katastrofa i etničko čišćenje, daleko od srpske pokrajine u Istočnom Timoru, specijalne indonežanske jedinice činile su baš to protiv čega su se borile NATO snage na Balkanu - etničko čišćenje.
Jedinice Kopasusa, poznate po surovosti i svirepim ubistvima u novembru 1998. godine (bombardovanje SR Jugoslavije planirano je najpre, za novembar 1998) ušle su u Istočni Timor i počela ubijanja. Ovo siromašno, tropsko područje okupirala je strana vojska koja na to nije imala prava, ali je imala podršku velikih sila, da bi sprečila otcepljenje, odnosno zastrašila lokalno stanovništvo da ne izađe na referendum. Njihov ulazak poklopio se sa krajem obuka koje su u Indoneziji tajno izvodili američki oficiri u okviru Klintonovog programa: Gvozdeni balans. O ovom programu pisalo se u Evropi, Engleskoj i Kanadi, ali u SAD-u se to skrivalo od javnosti, jer je program bio protiv američkog zakona, kako je naveo Noam Čomski u radu Propaganda i javno mnjenje.
Početkom februara 1999. godine, bombardovanje Jugoslavije opet postaje aktuelno, a specijalne snage komandosa počinju Operaciju čišćenja u Istočnom Timoru. Krajem marta SR Jugoslavija ulazi u surov propagandno-medijski rat koji je, u ovom slučaju služio i kao “medijski paravan” za događaje u Istočnom Timoru. Naime, ono što se događalo na Kosovu, neposredno pre bombardovanja, tokom bombardovanja i posle potpisivanja Rezolucije 1244, detaljno se objavljivalo u medijima, izveštajima i dokumentaciji Stejt departmenta, NATO-a, OEBS-a, Organizacije za evropsku bezbednost i sardanju, itd. I dok je ceo svet pratio događaje na Kosovu, osuđujući Srbe ili Miloševića, na drugoj strane planete događaji u Istočnom Timoru su potpuno ostali u senci bombardovanja zemlje na Balkanu. Za razliku od Istočnog Timora, NATO je iz vlastitih razloga, u slučaju Kosova, insistirao da ono ostane deo Srbije. Bombardovanje SR Jugoslavije počelo je, kako je tada rečeno, da bi se sprečio progon i ubistva nesrpskog stanovništva.
Može li se ratom doći do mira i da li postoje neke bombe koje su humanitarnog karaktera? Međutim, izvrtanjem činjenica, manipulisanjem javnosti i promovisanjem nekih zapanjujućih propagandnih floskula, vojnu intervenciju su podržala sva zapadna, demokratska društva, na čelu sa svojom intelektualnom elitom, iako je to bilo protivno svakoj logici i racionalnom objašnjenju! No, vreme je bilo za medijski spektakl – novi reality show! Tokom tri meseca bombardovanja Jugoslavije, slike rata su se prikazivale u udarnim terminima američke televizije, ali i ostalih televizija i medija u svetu (baš kao što su i koju godinu kasnije, prenosili rat u Avganistanu i Iraku), da bi se, ubrzo potom, pojavile i animirane igre sa istom tematikom, kao zabava za najmlađe!
A šta se u to vreme događalo u Istočnom Timoru? Progon civilnog stanovništva, zverska mučenja i masovna ubistva bespomoćnih ljudi. Crkva Istočnog Timora objavila je da je u prvoj polovini 1999. godine ubijeno između tri i pet hiljada ljudi! Indonežanska vojska je pretila da će uništiti čitavu zemlju, ako referendum u avgustu ne ispuni njihova očekivanja. Nažalost, to se i dogodilo kada je 30. avgusta ceo Istočni Timor izašao na referendum (kakva hrabrost!) na kojem je čak 80% stvanovništva glasalo za otcepljenje! Indonežanska vojska je tada proterala oko 750.000 ljudi (prema izveštajima Ujedinjenih nacija) na svoju teritoriju u Zapadni Timor i smestila ih u koncetracione logore, a ostatak je izbegao u planine, gde je dosta napaćenog sveta poumiralo od gladi ili bolesti (veći deo teritorije bio je uništen, a pitka voda je bila puna leševa i zatrovana hemikalijama). Zašto Amerika nije intervenisala i u ovom slučaju, kada je bilo toliko očigledno da Istočnom Timoru preti PRAVA HUMANITARNA KATASTROFA?
Napiši odgovor
Morate biti ulogovani da bi napisali komentar.
Novi komentari