Blog community…

Japanska profesionalna fudbalska liga, poznata kao J(džej) liga startovala je 1993. godine a najtrofejniji klubovi u njenoj kratkoj istoriji su Kašima Antlers, Džubilo Ivata i Jokohama Marinos. Fenomen karakterističan za japanski fudbal je mirna atmosfera na stadionima, tolerancija i uvažavanje protivničkih timova. Oko dve trećine posetilaca na japanskim stadionima su žene i to, uglavnom, tinejdžerke mada se u nemalom broju mogu videti i žene drugih godišta. Žene su i najverniji navijači, koji ne odbacuju voljeni klub ni nakon najtežih poraza i uvek vedro i u velikom broju dočekuju igrače pre i posle utakmice ili treninga.

Za razliku od naše zemlje gde obično otac ili deda vode dete, odnosno unuka na utakmice u Japanu fudbalske mečeve često posećuju čitave porodice. Tezge sa suvenirima i hranom oko stadiona, program pred početak utakmice i za vreme poluvremena osmišljeni su tako da mogu da zadovolje navijače oba pola i raznih uzrasta a fudbalske utakmice se u medijima reklamiraju kao zabavni događaj za čitavu porodicu. Japanski navijači retko žvižde i često posle utakmice pozdravljaju i fudbalere protivničkog tima, ponekad odajući utisak da više od klupskih boja vole pojedinačne učesnike fudbalskih okršaja. Za najbrojnije i najbučnije važe navijači Urava Redsa, kluba iz prefekture Saitama u neposrednoj blizini Tokija.

Klubovi za navijače koji dolaze na utakmicu iz drugih gradova često organizuju i propratne sadržaje kao što su poseta klupskoj kući, prodavnici klupskih suvenira ili susreti sa igračima posle utakmice na kojima ovi poziraju za fotografisanje i daju autograme. Takođe, periodično klubovi organizuju proslave i koktele u hotelima za sponzore i srećne navijače koji su na izvlačenju dobili ulaznicu i mogućnost da prisustvuju događaju. U takvim prilikama pored govora direktora, trenera i glavnih igrača tima, izvodi se raznovrstan program u kojem se zvanice, uz jelo, piće i video projekcije golova i važnijih trenutaka iz istorije kluba, druže sa fudbalerima igrajući kviz, fote, skrivalice i slične igre.

Televizijski prenosi fudbalskih utakmica u Japanu obiluju vrlo detaljnim stručnim analizama. Komentatori često objašnjavaju taktičke zamisli trenera, ukazuju na poziciju, ulogu i kvalitete pojedinačnih igrača, te način na koji ovi koriste prostor, služeći se pri tom mnoštvom stručnih termina, tako da prosečna japanska publika bolje poznaje fudbalsku taktiku i terminologiju od šire javnosti u mnogim drugim zemljama gde se u komentarima naglasak stavlja na zabavni element ove igre.

Fudbaleri u Japanu su vrlo uvažene javne ličnosti. Oni imaju važne uloge na mnogim manifestacijama i promocijama kao što su otvaranje banaka, novih puteva, dobrotvorne akcije, koncerti ili maratoni. Fudbaleri se pojavljuju u brojnim reklamama i često diktiraju modu u oblačenju i friziranju. Slično sistemu u SAD japanski igrači, po pravilu, u profesionalne klubove dolaze sa univerziteta, nakon što su diplomirali, mada poslednjih godina ima sve više igrača koji u profesionalne timove dolaze direktno iz neke, po fudbalu čuvene srednje škole ili omladinskog pogona samog kluba. Japanski mediji vrlo blisko prate ne samo prvoligaške klubove i A reprenzetaciju već i mlađe kategorije nacionalnog tima i amaterske mečeve pa se na nekoj od velikih televizija sa milionskim auditorijumom često mogu videti i utakmice srednjoškolaca. Bolji i
atraktivniji japanski igrači već u ranoj mladosti izlaze pred kamere i stiču status velike zvezde.  (Autor je radio kao prevodilac u FK Džubilo Ivata)